|
Jury
rapport
De
"vogelverschrikker van de geest" is het best te omschrijven
als een installatie vol zelfreflectie en poëzie, bespiegelend en
ruisend, een droombeeld, uitgevoerd in eenvoudige materialen en monochrome
beige kleuren. Het klassieke kruismotief is typerend aanwezig, evenals
de overal, het stro en de graanschoven van de akker. Toch is deze vogelverschrikker
verre van traditioneel te noemen, aangezien een totaal "interactief
ensemble" werd gemaakt door toepassing van spiegelglas geplaatst
voor een houten schavot.
Bezoekers ontwaarden zichzelf erin als levensgrote vogelverschrikker met
als ontroerend hoogtepunt het strohoedje aan een scharnier, dat iedereen
paste en aldus veelvuldig uitnodigde tot spontane portretfotografie.
|